Η Ελλάδα παράγει σήμερα πολύ περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια από τον ήλιο και τον άνεμο σε σχέση με πριν από μία δεκαετία. Κι όμως, η συνολική ενεργειακή της εξάρτηση από το εξωτερικό παραμένει από τις υψηλότερες στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat, το 2024 περίπου το 78% των ενεργειακών αναγκών της Ελλάδας καλυπτόταν από καθαρές εισαγωγές, έναντι 57% κατά μέσο όρο στην ΕΕ. Η χώρα βρίσκεται έτσι μεταξύ των περισσότερο ενεργειακά εξαρτημένων κρατών-μελών. Το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στα ορυκτά καύσιμα: το πετρέλαιο και τα πετρελαϊκά προϊόντα αποτελούσαν το 84% των ελληνικών εισαγωγών ενέργειας.
Η ανάπτυξη των ΑΠΕ επομένως δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε αντίστοιχη μείωση της εξάρτησης από εισαγόμενα καύσιμα. Χαρακτηριστικό είναι το φυσικό αέριο. Η εγχώρια κατανάλωσή του αυξήθηκε κατά 30% το 2024 και κατά ακόμη 6% το 2025, φτάνοντας τις 70,16 TWh. Περισσότερο από το 70% καταναλώθηκε για ηλεκτροπαραγωγή.
Παράλληλα αυξάνεται η εξάρτηση από LNG και ιδιαίτερα από τις ΗΠΑ. Το 2025 οι Ηνωμένες Πολιτείες προμήθευσαν 86% του LNG που εκφορτώθηκε στη Ρεβυθούσα, σχεδόν διπλάσια ποσότητα από το 2024. Και η κατεύθυνση αυτή δεν φαίνεται προσωρινή: τον Ιούνιο του 2026 διπλασιάστηκε σε 1 εκατ. τόνους ετησίως η συμφωνία αγοράς αμερικανικού LNG από τη Venture Global για 20 χρόνια, με έναρξη το 2030.
Η διαφοροποίηση των προμηθευτών μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ήταν αναγκαία για την ασφάλεια εφοδιασμού. Όμως η κυβερνητική επιλογή να επενδύσει παράλληλα σε μακροχρόνιες συμβάσεις και υποδομές φυσικού αερίου κινδυνεύει να μετατρέψει μια λύση έκτακτης ανάγκης σε νέα εξάρτηση δεκαετιών.
Η πραγματική ενεργειακή αυτονομία δεν θα έρθει αλλάζοντας τον προμηθευτή φυσικού αερίου. Θα έρθει μειώνοντας την ανάγκη για εισαγόμενα καύσιμα: με αποθήκευση, ισχυρότερα δίκτυα, εξηλεκτρισμό μεταφορών και θέρμανσης, εξοικονόμηση ενέργειας και περισσότερη συμμετοχή πολιτών και ενεργειακών κοινοτήτων στην καθαρή παραγωγή.
